Informacja~

Witajcie Kochani. :)

Długo się nie widzieli. Ile to już? Niech no spojrzę na ostatni post... Wow, od kwietnia. Nawet nie przypuszczałam, że aż tyle czasu minęło, odkąd do Was ostatnio pisałam. C':

W bądź razie pojawiłam się dzisiaj tutaj w pewnej ważnej sprawie. Przechodząc do rzeczy...

Chciałabym serdecznie Wam podziękować za te piękne 10 tys. wejść.

...Pozwólcie, że sobie łezkę uronię...

W życiu nie pomyślałabym, że kiedyś dojdzie to tego dnia. Zakładając ten blog, chciałam jedynie podzielić się z Wami moją własną historią, wyobrażeniem świata NARUTO. Nic specjalnego, nie liczyłam nawet, że ktoś będzie chciał to czytać i wyczekiwać na kolejne rozdziały. Teraz, jak na nie patrzę, zastanawiam się skąd wzięłam tyle odwagi, aby zdobyć się na opublikowanie tego... Czegoś. Przede wszystkim jednak... Jakim cudem wytrzymaliście ze mną aż do teraz, do tego momentu, kiedy dobiliśmy do pięknych i jeszcze nie tak dawno, zupełnie nieosiągalnych 10 000. Wszystko staje się możliwe, kiedy mam Was. Kochani jesteście. (Gdybym mogła, to wyściskałabym teraz każdego z osobna.)

Jeszcze raz dziękuję. ♥ c:

PS. Wybaczcie, że rozdziałów nie ma. Niestety moje zdrowie strasznie podupadło, ciągłe nadrabianie zaległości w szkole, a do tego mała ilość snu, wcale nie pomagają w pisaniu, czy nawet zastanowieniu się nad fabułą. Poza tym fandom NARUTO zaczyna mnie pomału nudzić. Już tak zaciekle nie wyczekuję nowych odcinków, a mangę czytam, jak sobie o niej przypomnę, chociaż staram się być na bieżąco. D:

Obecnie moją miłością stał się K-pop (koreańska muzyka popularna) i to właśnie o nim będziecie mogli poczytać na moim blogu głównym - Masumii no Sekai (Świat Masumii), czy w zakładce 'One Shot'.

Chciałam również zrealizować parę innych projektów, które muszę odkurzyć. Mianowicie chciałabym dodać opowiadanie z BLEACHa, kilka One Shotów z K-popu i... Jedno opowiadanie własne, które będzie opowiadało typowo o miłości męsko-męskiej. Mam nadzieję, że uda mi się to wszystko zrealizować, a Wy nadal pozostaniecie razem ze mną.

Oczywiście mam zamiar dokończyć Zupełnie Nowy Rozdział, ale myślę, że to może trochę dłużej potrwać, niż przypuszczałam, a historia stanie się o wiele krótsza. Wybaczcie. c:

Pozdrawiam serdecznie

Masumii

Rozdział 10: Randka, czy może przyjacielskie spotkanie? Cz. II

    Do Hitomi podeszła uśmiechnięta, różowowłosa dziewczyna. Wyciągnęła przed siebie zgrabną dłoń i oznajmiła:

• Nazywam się Sakura. Haruno Sakura. - Białowłosa uścisnęła jej rękę i zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, pomiędzy nie weszła blondynka, odpychając lekko biodrem przyjaciółkę.
• Ja jestem Yamanaka Ino. Miło mi cię poznać. - Puściła do dziewczyny oczko.
• Mi również miło. - Zaśmiałam się.

    Rozmówczyni Hitomi nagle pochyliła się do przodu, przybliżając swoją twarz do niej. Dokładnie otaksowała ją wzrokiem od samych stóp po czubek głowy. Białowłosa zarumieniła się, skrępowana intensywnym spojrzeniem blondynki. Jednak kiedy skończyła swoje 'oględziny', uśmiechnęła się delikatnie, odsuwając. Spojrzała na Sai'a i oznajmiła:

• No, no. Czemu nie powiedziałeś, że umawiasz się z taką laką? Co? Gdybyś szybciej nas sobie przedstawił, to może dzięki niej wyrwałabym jakiegoś faceta przed końcem wakacji. - Zachichotała.

    Yukiko, po pierwszej części wypowiedzi dziewczyny, zamarła. Myślała, że serce jej stanęło. Jednak po chwili znów mogła usłyszeć, a raczej wyczuć, jego bicie.

• Nie... Nie!... To nie tak!... On i ja... My nie...- - Język Hitomi jakby na złość zaczął się plątać przy wyjaśnieniach.
• Nie było potrzeby ci mówić. - Przerwał jej Sai. - Zaraz rozpaplałabyś wszędzie. Poza tym nic już ci nie pomoże i tak zostaniesz starą panną. - Wyszczerzył się, po czym, zakładając Hitomi rękę na ramiona, przyciągnął ją do siebie.

    Młoda Hatake spojrzała skamieniała na bruneta, a on tylko poszerzył uśmiech. Zupełnie zagubiona, nie zareagowała nawet na to, że chłopak przycisnął ją delikatnie do swojej klatki piersiowej.

• O, ty!... - Zaczęła Ino, a w jej oczach pojawił się niebezpieczny błysk. - Chyba ci życie nie miłe! - Warknęła, podchodząc do niego z wyciągniętą pięścią. - Pożałujesz tego tu i teraz!
• Ino, uspokój się. - Sakura położyła jej dłoń na barku, próbując odciągnąć. - Przecież wiesz, że on się z tobą droczy.
• No, i co z tego?! Zabiję go! ZABIJĘ! - Krzyknęła.
• Spokojnie, bo więcej zmarszczek ci się zrobi, a wtedy żaden już na pewno cię nie zechcę. - Odparł, jakby się w ogóle nie przejmując groźbami.
• Ty, mały- - Już szykowała się do skoku, kiedy drogę zagrodził jej Naruto.

    Całe szczęście, że pojawił się, bo pierwszą osobą do stratowania, była niczemu winna Hitomi z oczami jak spodki. Unosząc do góry ręce, Uzumaki zaczął uspokajająco mówić do Yamanaki:

• Wystarczy Ino. - Podszedł do niej. - Nie warto brudzić sobie rąk. Wdech i wydech. O właśnie tak. - Odparł, gdy dziewczyna posłusznie wykonała jego polecenie.
• Dokładnie, tak jak kobieta w ciąży. Oj, przepraszam, zapomniałem, że do tego jest potrzebny mężczyzna. - Wtrącił się, szczerzący Sai.
• Nie daruję! - Krzyknęła i rzuciła się w stronę chłopaka.

   Na szczęście Naruto w ostatniej chwili złapał ją w pasie. Dziewczyna jednak nie dawała za wygraną. Wyciągała swoje, długie ręce w stronę bruneta, próbując za wszelką cenę go dorwać. Niestety blondyn był o wiele silniejszy od Ino i nie puszczał jej. Po chwili pojawiła się przed nią Sakura, szepcząc coś do ucha. Yamanaka uspokoiła się trochę po słowach różowowłosej. Gdy chłopak puścił ją, po zauważeniu kiwnięcia Haruno, ta prychnęła i oznajmiła:

• Dzisiaj ci daruję, ale wiedź, że to nie koniec. - Złapała przyjaciółkę za rękę, po czym ruszyły w tylko sobie znanym kierunku.

    Naruto ruszył za nim. Wyglądało to jakby je eskortował, żeby Ino nie zrobiła niczego głupiego. Sai chciał jeszcze dopiec czymś blondynce, ale już oprzytomniała Hitomi, przeszkodziła mu, zatykając usta dłonią. Spojrzał na nią zaskoczony.

• Nawet nie próbuj! - Syknęła. - Gdyby nie Naruto pierwszą by mnie stratowała.

    Brunet uniósł brwi, odejmując jej rękę od twarzy, a następnie wybuchł śmiechem. Przyciągnął ją do siebie, mówiąc:

• Na to nigdy bym nie pozwolił.

    W tym momencie Yukiko cieszyła się, że chłopak nie widzi jej twarzy. Na jej porcelanowe policzki wpłynął szkarłatny rumieniec. Postarała się jednak szybko nad nim zapanować. Odepchnęła się od torsu Sai'a i gniewnie spojrzała w oczy. Zszokowało go jej zachowanie.

• Co to miało tak w ogóle znaczyć? - Ściągnęła groźnie brwi. - „Nie było potrzeby ci o tym mówić”?
• A co? Nie podoba ci się wizja chodzenia ze mną? - Spytał z łobuzerskim uśmiechem.
• Nie zmieniaj tematu. - Odparła stanowczo. - Nie o to cię pytałam.
• Ach. - Westchnął. - Ino to osoba, której tak łatwo nie wyperswadujesz wyimaginowanych wizji. Lepiej zostawić to tak jak jest, bo może być jeszcze gorzej. Wątpię jednak, że taki obrót spraw spodobałby ci się. Wyobraźnia tej dziewczyny jest nie do ogarnięcia. - Zaśmiał się.
• Powiedźmy, że ci wierzę, ale przy najbliższej okazji masz to odkręcić, zrozumiano? - Zagroziła mu palcem.
• Tak, jest pani kapitan! - Zasalutował, a potem odwrócił głowę w bok. - Mam tylko nadzieję, że do tego czasu nie będzie takiej potrzeby... - Dodał szeptem do siebie.
• Mówiłeś coś? - Zapytała, uważnie mu się przyglądając.
• Nie, nic. - Szybko skierował z powrotem swoją twarz do Hitomi. - To co teraz robimy?
• Może- - Niestety nie dokończyła, bo rozległ się dzwonek jej telefonu.

    Sięgnęła do kieszeni. Okazało się, że tata przysłał jej smsa. Otworzyła go.

Wracaj do domu.

Musisz przymierzyć mundurek, żebym w razie czego mógł go oddać, bo zaraz jadę do miasta. Jeśli się pośpieszysz, będziesz mogła jeszcze wyjść. Czekam.

• Kto to? - Spytał Sai próbując zajrzeć jej przez ramię do telefonu.
• Tata. - Odparła, chowając komórkę. - Muszę iść na chwilę do domu.
• Coś się stało? - Zaniepokoił się.
• Nie, po prostu muszę przypasować mundurek, a potem mogę jeszcze na trochę wyjść. Idziesz ze mną, czy zostajesz? - Spojrzała mu w oczy.
• Jasne, że idę. Chcesz mnie zostawić na pastwę losu, żeby Ino mnie jeszcze znalazła? - Zaśmiał się.
• Hmm... - Udawała, że ciężko kontempluje. - Ciekawa opcja, naprawdę ciekawa.
• Och! Okrutna ty! Nie masz serca! Zraniłaś mnie... - Złapał się za serce, jak podczas zawału.

    Hitomi roześmiała się serdecznie, a po chwili dołączył do niej chłopak. Ruszyli do mieszkania białowłosej.

~~*~~

• Tato! Jestem już! - Krzyknęła, ściągając buty.
• To dobrze. - Odparł Kakashi, wchodząc do salonu. - Cześć Sai. - Przywitał się z chłopakiem, dopiero go zauważając.
• Dzień Dobry. Znowu... - Uśmiechnął się.
• Prawda, my się już dzisiaj widzieliśmy. - Przeczesał czuprynę palcami, jak to miał w zwyczaju.
• To ja idę poszukać tego pudełka z mundurkiem. - Odparła, wymijając rozmawiających ze sobą mężczyzn, którzy nawet nie zwrócili na to uwagę.

    Pokręciła głową i ruszyła do swojego pokoju. Rozejrzała się uważnie za kartonikiem, zastanawiając się, gdzie go wsadziła. Stanęła na środku pokoju, podparła dłonie pod boki, a następnie ściągnęła brwi. Zupełnie nie potrafiła przypomnieć sobie miejsca, w które wcisnęła pakunek. Zaraz po tym jak kurier go przyniósł, został schowany najgłębiej jak się dało. Dziewczyna nie miała ochoty oglądać mundurka podczas wakacji. Popsułoby to jej tylko dobry humor.

    Westchnęła, po czym ruszyła do łóżka. Klęknęła obok niego, zaglądając pod spód. Nie, to nie tu. Następne były półki nad biurkiem. Tutaj też nic. W takim razie została jedynie szafa. Otworzyła ją ostrożnie. Na szczęście nic nie wypadło. Odetchnęła z ulgą. Nienawidziła tutaj sprzątać, więc tylko wciskała ciuchy jak popadnie, byleby nie leżały na wierzchu. Spojrzała do góry. Nie, tam na pewno ich nie było. Musiałaby iść po krzesło, żeby cokolwiek wcisnąć do najwyższej części szafy, a na to jest zbyt leniwa. Pozostawało tylko miejsce pod wieszakami, które upchnęła stertą ubrań. Z jej ust wydobył się cierpiętniczy jęk. Pomału zaczęła wszystko wyciągać. Po niecałych 5 minutach dokopała się do samego dna szafy, gdzie na szczęście leżało pudełko. Gdyby okazało się, że jednak to nie to miejsce, zaczęłaby krzyczeć i wyrywać sobie włosy.

    Cała uradowana wyciągnęła pakunek, aby następnie go założyć. Nie przejmowała się wcale górą ubrań, porozrzucanych po pokoju.

• Później to sprzątnę... - Mruknęła zniesmaczona, odwracając się.

    Ruszyła do salonu pokazać się innym.

• I jak wyglądam? - Zapytała, przerywając Sai'owi oraz Kakashi'emu rozmowę.

    Przekręcili się do niej przodem, wywołując tym skrzypnięcie sprężyn w sofie. Hitomi miała na sobie granatową, plisowaną spódniczkę, do tego białą, sięgającą pasa bluzeczkę z marynarskim kołnierzykiem, a na nogach czarne podkolanówki.

    Sai otworzył i zamknął buzie, po czym szybko odwrócił twarz. Dziewczyna ściągnęła brwi, lekko przekrzywiając głowę.

• Wyglądasz uroczo! - Rzucił Hatake, jakby próbując zatuszować zachowanie bruneta. - Myślę, że nie będzie trzeba go wymieniać na większy, prawda?
• Tak, masz rację... - Odparła. - A ty co o tym sądzisz, Sai? - Przyjrzała mu się wnikliwie.
• Ekhem. - Odkaszlnął, zanim cokolwiek powiedział. - Ten jest w sam raz. Nie ma potrzeby, żeby go oddawać. - Oznajmił, nadal nie patrząc na dziewczynę.

    Białowłosa stała dłuższy moment, nie spuszczając wzroku z chłopaka. Po chwili jednak kiwnęła głową i ruszyła do pokoju, rzucając tylko ciche:

• Idę się przebrać.

    Kakashi westchnął, lekko unosząc kąciki ust. Cieszył się, że w porę zauważył ogromne rumieńce na twarzy chłopaka. Gdyby spostrzegła to Hitomi, prawdopodobnie młody spłonąłby ze wstydu. Ach, ta młodzieńcza miłość...

• Chcesz coś do picia? - Zapytał w końcu Hatake.
• Nie, dziękuję... - Odparł, już uspokojony Sai.
• Ja zaraz muszę jechać do miasta, więc jeśli chcecie tu zostać, to nie krępujcie się. Muszę załatwić parę spraw na mieście i wątpię, żebym zdążył wrócił przed 22. - Oznajmił serdecznie, zbierając kluczyki ze stołu. - Przekaż Hitomi, że jeśli wolelibyście jednak gdzieś pójść, niech zamknie mieszkanie, dobra? - Spojrzał na niego przez ramię, stojąc gotowy do wyjścia.
• Oczywiście, proszę pana.
• I nie mów do mnie 'per pan', bo taki star jeszcze nie jestem. - Zaśmiał się i wyszedł.

     Po dłuższej chwili ze swojego pokoju wyszła białowłosa. Była ubrana tak jak na początku dnia. Rozejrzała się po pomieszczeniu.

• Gomene, że tak długo, ale musiała rzeczy do szafy schować, a poza tym to gdzie mój tata?
• Nie ma sprawy. Właśnie wyszedł. - Wskazał głową na drzwi. - Powiedział, że jeżeli nie chcemy tu zostać, to wychodząc masz zakluczyć dom.
• Aha. - Wzruszyła ramionami, dosiadając się do chłopaka na kanapie. - To co zamierzamy robić? - Zaciekawiona spojrzała na rozmówcę.
• Mam pewien pomysł, ale tam możemy się wybrać dopiero... - Spojrzał na zegarek. - Za dwie godziny. - Dodał, kierując swój wzrok na dziewczynę.
• Gdzie masz zamiar mnie wywieść? - Uśmiechnęła się szeroko.
• Chcę cię zabrać w takie jedno, fajne miejsce. - Oznajmił konspiracyjnie.
• Tak, to mi dużo wyjaśniłeś. Nie ma co. - Wydęła policzki.
• Gdybym zdradził ci szczegóły, musiałbym cię zabić. - Powiedział śmiertelnie poważnie.
• Jeśli będziesz próbował jakiś sztuczek, to wiedź, że znam karate! - Zasłoniła się swoimi, drobnymi piąstkami.

    Oboje parsknęli śmiechem. Kiedy się uspokoili, Hitomi zapytała:

• W takim razie, może obejrzymy jakiś film?
• A masz coś ciekawego? - Odparł pytaniem na pytanie Sai.
• Zależy co lubisz.
• Może jakiś thriller?
• Jestem za. - Wstała i ruszyła do kuchni. - Gdzieś tu musi być popcorn... - Mruknęła do siebie, szperając w szafkach. - O! Jest! - Uradowana, wyjęła opakowanie. - Trzymaj. - Rzuciła brunetowi, który właśnie szedł w jej stronę. - Tam masz mikrofale. Potrafisz obsługiwać się tym cudem techniki? - Uniosła rozbawiona brwi.
• Za kogo ty mnie masz. - Prychnął teatralnie. - Nie takie rzeczy się robiło, moje, drogie dziecko.
• Dobrze, tatusiu. - Zaśmiała się. - Ja idę poszukać jakiegoś fajnego filmu, a ty wszystko przygotuj. Zaraz wracam. - I już jej nie było.

    Sai westchnął, pokręcił głową, po czym podszedł do urządzenia.

• To do dzieła – Mruknął sam do siebie.

    Chwilę później siedzieli na sofie z miską popcornu i pilotem w dłoni.

~~*~~

OKOŁO 2 GODZINY PÓŹNIEJ

<Na tą część rozdziału natchnęła mnie ta nutka>

    Brunet spojrzał na białowłosą dziewczynę, której głowa spoczywała na jego ramieniu. Właśnie ziewała, wpatrując się w telewizor, na którym leciały napisy. Przeciągnęła się niczym mały kotek, po czym spojrzała na chłopaka z lekkim uśmiechem na twarzy. Odwzajemnił gest.

• To co teraz robimy? - Zapytała, cały czas nie odrywając głowy od ciała chłopaka.
• Wychodzimy. - Zaśmiał się na widok skwaszonej miny.
• Wygodnie mi tu. Nie chcę mi się wstać. - Jakby na potwierdzenie swoich słów, jeszcze bardziej wtuliła głowę w rękę Sai'a.
• Nie pożałujesz jeśli pójdziesz ze mną. - Spojrzał w bok. - Zresztą... To jedno z moich ulubionych miejsc... Chcę, żebyś je zobaczyła...

    Wyznanie chłopaka, lekko zbiło ją z tropu. To pierwszy raz, kiedy zależy mu na czymś tak bardzo w jej obecności. Uchyliła lekko usta. Jednak szybko się opanowała i ochoczo przytaknęła głową.

• Przypominam ci tylko, że znam karate. - Zaśmiała się.

    Sai ucieszył się z odpowiedzi dziewczyny. Uśmiechnięty wstał z kanapy, podając jej dłoń. Bez większych zahamowań, złapała ją. Kiedy podniosła się z sofy, brunet nie puścił ręki białowłosej. Ścisnął ją delikatnie i oznajmił:

• Nie wiesz, ile dla mnie znaczy twoja zgoda. - Dopiero po wypowiedzeniu tych słów, rozluźnił uścisk, pozwalając dziewczynie na zabranie dłoni.

    Lekko zaróżowiona Hitomi, ruszyła do drzwi. Chłopak zaraz za nią. Założyli buty i wyszli, zakluczywszy dom. Tęczowe oczy spoczęły na twarzy ciemnowłosego.

• To... Gdzie idziemy? - Zapytała.
• Zobaczysz. - Uśmiechnął się konspiracyjnie, łapiąc za nadgarstek. - Musimy się pośpieszyć.

    Zanim dziewczyna zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, pociągnął ją w stronę schodów. Biegł dosyć szybko, ale Hitomi nie miała problemów z dotrzymaniem mu kroku. Lata ćwiczeń z ojcem nie

    Ta cała sytuacja wydała się trochę zabawna. Kierowała się w sobie nieznanym kierunku z chłopakiem, który uśmiechnięty od ucha do ucha, trzymał ją mocno. Czuła się niczym w...Tanim romansie? Tak, to chyba idealne słowo. Zaśmiała się szczerze, zwracając tym samym uwagę Sai'a. Spojrzał na nią jak na szaloną, tym samym jeszcze bardziej ją rozbawiając. Pokręcił głową i odwrócił się do przodu. W ostatniej chwili wyminął latarnię, której nie zauważył przez roztargnienie.

    Pięć minut później stali pod jednym z bloków. Hitomi uniosła brwi.

• E... Co my tu tak właściwie robimy? - Przeniosła wzrok na chłopaka.
• Tutaj mieszkam. - Odparł, parskając na widok jej miny.

   Wyciągnął klucze z kieszeni, żeby otworzyć nimi drzwi wejściowe. Mimo tak długiego czasu, który razem spędzali, dziewczyna jeszcze nigdy nie była u niego w mieszkaniu. Z tego co zdążyła się dowiedzieć, jego wuj nie przepadał jak chłopak sprowadzał znajomych do domu. Danzō-san był rygorystycznym człowiekiem.

• Chodź. - Ponownie chwycił jej dłoń i zaczął biec schodami.

    Mijali piętra, ale on się nie zatrzymywał. Nawet na moment nie przystanął. Hitomi w pewnym momencie dostała już zadyszki, długo dystansowe trasy nie były jej mocną stroną.

    W końcu zatrzymali się przed wejściem na dach. Brunet odwrócił się do niej z łobuzerskim uśmiechem na twarzy.

• Zamknij oczy. - Oznajmił.
• Że co, proszę? - Spytała zaskoczona.
• Po prostu je zamknij. Nic ci nie zrobię, jeżeli o to się martwisz. - Zaśmiał się, widząc konsternacje na jej buzi.
• No, dobra. - Wydęła policzki, ale uczyniła to co kazał.

    Usłyszała jak skrzypnęły drzwi, a potem poczuła delikatny dotyk na dłoni, gdy Sai wsuwał swoją dłoń w jej. Nie protestowała. Przeciwnie. Złapała go mocno, bojąc się upadku. Chłopak pociągnął ją, ruszyła za nim.

• Uważaj. Stopień. - Powiedział, przerywając cisze.

    Uniosła wyżej nogę. Delikatnie postawiła czubek stopy na podłożu. Do jej uszu dobiegł chrzęst. Na dachu musiał być rozsypany żwir. Pomału ruszyła dalej za brunetem. Miała wielką ochotę podejrzeć, co takiego chce jej pokazać, ale powstrzymywała się ostatkami sił.

    Zatrzymali się. Chłopak, ku niezadowoleniu białowłosej, zabrał dłoń. Jednak po chwili mogła poczuć, jak chwyta ją za ramiona, stając za nią. Przekręcił ją ostrożnie, po czym szepnął jej do ucha:

• Otwórz oczy.

    Powoli uniosłam powieki. Zamarła.

• Niesamowite... - Tyle mogła wydusić z siebie, przytłoczona ogromem piękna.

    Zachodzące słońce oświetlało promieniami pobliskie budynki. Odbijało się od anten, dachówek, okien połyskując różnymi odcieniami złota, czerwieni, pomarańczu, różu... Niebo było lekko fioletowe, przeplatając się z ciepłymi barwami. Widok zapierający dech w piersiach, trudny do opisania jakimikolwiek słowami.

    Sai odsunął się od Hitomi. Spojrzał na jej twarz. Oczy iskrzyły się w świetle słońca. Zaskoczenie mieszało się z zachwytem, łącząc z radością. Promienie padające na jej buzię, stwarzały ją jeszcze piękniejszą niż zazwyczaj. Zanim chłopak zorientował się co robi, podszedł do niej i opuszkami palców przejechał po policzku.

    Dziewczyna wzdrygnęła się, czując delikatne dotknięcie. Jednak nie protestowała, poddała się chwili. Uśmiechnęła się uroczo do Sai'a jakby chcąc tym jednym gestem, podziękować mu za wszystko. Położyła swoją dłoń na wierzchu jego.

• To jest najpiękniejszy widok jakikolwiek widziałam w całym moim życiu. - Szepnęła
• Widziałem lepsze. - Odparł Sai, a zauważając zdziwioną minę Hitomi, dodał. - Właśnie stoi przede mną.

    Dziewczyna momentalnie spłonęła rumieńcem. Co jak co, ale tego to by się w życiu nie spodziewała. Spojrzała w bok.

• Nie wiedziałam, że jesteś takim romantykiem... - Mruknęła.
• Jeszcze dużo rzeczy o mnie nie wiesz. - Zaśmiał się serdecznie.
• I z chęcią się dowiem więcej. - Oznajmiła, znów kierując swój wzrok na niego.
• To może być miłe doświadczenie. - Odjął swoją rękę od twarzy dziewczyny, zaraz łapiąc jej dłoń, która cały ten czas spoczywała na jego.

    Ścisnął ją ostrożnie, a Hitomi odwzajemniła gest. Niespodziewanie przyciągnął ją do siebie. Dziewczyna wpadła na jego tors z krótkim piskiem na ustach.

• Cieszę się, że cię poznałem. Cholernie cieszę się. - Przytulił ją.
• Nie uwierzysz pewnie, ale ja też. - Zachichotała.

    Stali tak dłuższą chwilę w ciszy. Napawali się swoją obecnością, nic innego nie było im trzeba. Słowa były zbędne. Dziwne i pomyśleć, że znali się tak krótko, a już coś pomiędzy nimi zaczęło się tworzyć. Oboje mieli tylko ogromną nadzieję, że to 'coś' nie wypali się tak samo szybko jak się pojawiło.

    Sai odsunął od siebie dziewczynę, co spotkało się z pomrukiem niezadowolenia. Parsknął śmiechem.

• Zaraz wracam. Zaczekaj tu. - Pobiegł w stronę wyjścia.

    Pokręciła głową, po czym siadła na tyłku przy murku. Nie minęło pięć minut, a brunet był z powrotem. W prawej dłoni trzymał paczkę chipsów, a w lewej – butelkę coli.

• Masz ochotę na kolację? - Wyszczerzył się.
• Nie ma to jak fast foody na noc. - Zaśmiała się.
• Nie wybrzydzaj. Nie było nic lepszego na wynos. Chyba, że wolisz sardynki w puszce? - Usiadł się obok niej.
• Zwracam honor. Chipsy też dobre. - Zaśmiała się.

Mam nadzieję, że wybaczycie mi tą długą rozłąkę z Wami. Niestety mam pewne problemy w szkole, a poza tym – egzaminy gimnazjalne. Myślę, że teraz rozumiecie. :3

Rozdział... Nie jest chyba aż taki zły, ne? Mógłby być lepszy, ale nie wymagajmy za dużo. Oczywiście, komentarze mile widziane, dzięki nim mam cierpliwość, siedząc cały dzień na otwartym programem do pisania.

Teraz rozdziały będą pojawiać się co dwa tygodnie. Chcę na przemian wstawiać notki na ten blog i Zupełnie Nowy Rozdział. Mam nadzieję, że nie będziecie mieli mi tego za złe. ^o^

Chciałam poruszyć jeszcze jedną kwestię, mianowicie ostatnio ktoś mi zwrócił uwagę, że imion nie powinno się pisać z apostrofem. Może to i prawda, ale z tego co mi wiadomo imion japońskich się nie odmienia, więc chciałam to jakoś zaakcentować. Jeżeli to komuś uwłaszcza w takim razie GOMENASAI *kłania się*.

BTW. Słyszeliście, że będzie SWIMMING ANIME?! FAK JEA! Dziewczyny nasze paczydełka będą mogły się nacieszyć. :D

Rozdział 9: Randka, czy może przyjacielskie spotkanie?

• ...Omi. Hitomi! HITOMI!

   Dziewczyna uniosła głowę. Lekko uchylone oczy i potargane włosy nadawały jej zabawny wygląd.

• Co się stało? - Wymruczała.
• Masz gościa. - Kakashi parsknął śmiechem.
• Nikogo się nie spodziewam o tak wczesnej porze. - Ziewnęła, spuszczając głowę na poduszkę.
• Może zerknęłabyś na zegarek? - Rzucił rozbawiony mężczyzna.

   Białowłosa nieprzytomnie spojrzała na budzik. Nagle jej oczy zrobiły się ogromne i krzycząc, wyskoczyła z łóżka. Podbiegła do szafy. Wyjmując ubrania, mówiła do ojca:

• Czemu nie powiedziałeś, że to już po 12?! - Zdesperowana przeszukiwała komodę.
• Nie pytałaś. - Uśmiechnął się szeroko. - Zresztą nie wspominałaś, że umówiłaś się z Sai'em.
• Po prostu zaprosił mnie do knajpy na obiad. Tyle. - Bąknęła. - Dopiero co ją otworzyli. Poza tym będę tu jakiś czas mieszkać, więc lepiej będzie jak rozejrzę się po okolicy, ne? - Rzuciła, wchodząc do łazienki.
• Jak tam sobie chcesz. - Wyszczerzył się. - Idę do salonu, zająć się twoim kolegą.

   Hitomi w biegu czesała się, ubierała i odbywała codzienną toaletę. Kiedy wbiegła do salonu, kończyła pleść warkocz.

• Konnichiwa! <Jap. Dzień Dobry – Po południu> - Kąciki jej ust uniosły się ku górze.
• Yo! Myślałem już, że zapomniałaś o naszym spotkaniu. - Odparł.
• To nie tak. Wczoraj wró-
• Dzisiaj. - Przerwał jej Hatake. - Jak wróciliśmy było około 4 nad ranem.
• Mniejsza. - Przewróciła oczami. - Po prostu zaspałam. Sumimasen. <Jap. Przepraszam – Nieformalnie>
• Nic się nie stało. Możemy już iść? - Zapytał uprzejmie.
• Jasne, tylko znajdę gumkę do włosów. - Westchnęła.
• A śniadanie? - Rzucił za nią Kakashi.
• Tato! Przecież ja idę do knajpy! Po co mam jeść w domu?! - Odkrzyknęła z drugiego pokoju.
• Żebyś mniej zapłaciła?! - Oboje mężczyźni parsknęli śmiechem.

   Białowłosa wchodząc z powrotem do salonu, zmroziła jedynie ojca wzrokiem.

• Uważaj na siebie. - Hatake cmoknął ją w czoło.
• Będę na kolację. - Rzuciła, zakładając japonki. <Takie normalne klapki, jakby ktoś nie zrozumiał. XD – od Auto.>

   Brunet zamknął za nimi drzwi. Kiedy schodzili po schodach, przepuścił dziewczynę, a na dole podał ramię.

• No, no. Prawdziwy dżentelmen z ciebie. - Zaśmiała się. - Gdzie jest Sai i co z nim zrobiłeś?!
• Zostawiłem związanego w domu. - Wyszczerzył się.
• Jak śmiałeś, ty niedobry człowieku! - Uderzyła do lekko pięścią w ramię.

   Chłopak nagle spoważniał i szepnął jej prosto do ucha:

• Ślicznie dzisiaj wyglądasz.

   Miała na sobie szorty dżinsowe, postrzępione na nogawkach. Do tego luźną, miętową bokserkę, której koniec wsadziła w spodenki.
   Wzdłuż krzyża Hitomi przebiegł dreszcz, czując oddech Bruneta na szyi.

• Dziękuję, ale jakoś nie widzę w tym nic specjalnego. - Odwróciła wzrok, próbując zakryć rumieniec. - To gdzie idziemy dokładnie?
• Dwie ulice dalej. - Rozbawiony, uważnie przyglądał się dziewczynie.

~~*~~

OKOŁO 15 MIN PÓŹNIEJ.

• Ładnie tu. - Rzuciła siadając przy stoliku.

   Wystrój wnętrza przypomniał jej zajazd z jakiegoś filmu amerykańskiego. Czerwone, skórzane ławki tworzące boksy dla czterech osób, lada, a przy niej krzesła barowe na długiej, metalowej nóżce. Podłoga wyłożona była w czarno-białe kafelki. Obsługujące dziewczyny nosiły niebieskie sukienki do kolan z białym fartuszkiem, przewiązanym w pasie i jasne tenisówki do tego. Panowie zaś mieli błękitne T-shirty Polo, szare szorty do kolan oraz podobne do pań obuwie.

   Jedyne co różniło się od filmu, to menu. W prawdzie były tam fast foody typu hot dogi, ale przeważały dania japońskie.

• Na co masz ochotę? - Zapytał Sai, podnosząc kartę ze stolika. - Oczywiście ja stawiam. - Dodał szybko.
• Daj spokój, sama mogę za siebie zapłacić. - Zaprzeczyła.
• Ja cię zaprosiłem, więc rachunkiem przejmuje się też ja. - Oznajmił groźnie.
• Jak tam chcesz... - Mruknęłam, otwierając menu.

   W odpowiedzi tylko uśmiechnął się pod nosem i również zajrzał do jadłospisu.

• W takim razie... Poproszę hamburgera z dużymi frytkami, surówkę z sałatą, plus cola. - Rzuciłam.
• Zjesz to wszystko? - Zdziwił się chłopak.
• Oczywiście! - Odparła oburzona. - Zawsze tyle jem.
• I wciąż jesteś taka chuda? - Uniósł brwi.
• No, wiesz co! - Naburmuszyła się. - Codziennie zużywam duże pokłady energii, więc muszę jakoś ją doładować!
• Ciekawe na co... - Odparł, z powrotem spuszczając wzrok na menu. - Na te godziny spędzone przed konsolą? Czy może na czytaniu mang?
• Żebyś wiedział, że tak! - Wydęła policzki. - Przecież muszę z niesamowitą szybkością reagować podczas grania, a strony same się nie przewrócą!

   Sai wybuchł gromkim śmiechem. Hitomi tylko westchnęła i zawołała kelnerkę. Gdy skończyła składać zamówienie, odezwała się do uspakajającego się Bruneta:

• A ty co chcesz?

   Za nim odpowiedział, odkaszlnął. Próbował pozbyć się resztek rozbawienia.

• Poproszę małą porcję ramen. - Uśmiechnął się do przyjmującej zamówienie, na co ta lekko się zarumieniła.

   Białowłosa poczekała aż kelnerka odejdzie i dopiero wtedy się odezwała:

• No, kto by się spodziewał, że z ciebie taki podrywacz. - Oparła głowę na dłoniach, trzepocząc rzęsami.
• Nie wiem o czym mówisz. - Rzucił na odczepnego, zaczynając bawić się solniczką.
• Och, czyżby? - Wyszczerzyła się przebiegle.
• Ciekawe, czy będziemy długo czekać?
• Już nie zmieniaj tematu. - Zachichotała. - Zaróżowiona buźka tej dziewczyny, mówiła sama za siebie.
• Może było jej ciepło. - Spojrzał na swoje ręce.
• Jasne. W klimatyzowanym pomieszczeniu każdy tak ma. - Sarkazm w jej głosie był wyraźnie wyczuwalny.
• Skoro tak sądzisz. - Odstawił solniczkę.
• Człowieku, no! Przyznaj się po prostu, że specjalnie to zrobiłeś. - Podskoczyła na siedzeniu.
• Po co miałbym...? - Ściągnął brwi, kręcąc głową z rozbawieniem.
• No, nie wiem... Hmm... - Zaczęła udawać, że przeczesuję brodę. - Ładna była. To chyba wystarczy. - Przewróciła oczami.
• Wybacz, ale nie w moim typie. - Wyszczerzył się.
• Och...? - Zaciekawiona Hitomi, uniosła brwi. - A więc jednak masz jakiś swój ideał?
• Za mocnych słów używasz, ale możne powiedzieć, że tak. - Spojrzał rozbawiony w jej oczy.
• Czepiasz się szczegółów! - Machnęła teatralnie ręką. - Więc jak musi wyglądać dziewczyna, z którą umówiłbyś się? - Zainteresowana, nie spuszczała wzroku z twarzy Sai'a.
• Pomyślmy... - Przeczesał dłonią. - Na pewno musiałaby mieć niezły biust, tyłek oczywiście też niczego sobie, żeby można było za co złapać. Szczupła, ale nie jakaś anorektyczka. Długie nogi, duże oczy i nie wyższa ode mnie.
• To wszystko? - Skrzywiła się.
• Ach! Zapomniałem! Musi być zabawna. - Kiedy zobaczył minę Białowłosej, zagryzł zęby na pięści, powstrzymując swoje rozbawienie.

   Jedną brew miała uniesioną, a jej spojrzenie mówiło: „Chyba sobie ze mnie kpisz!”. Potrząsnęła głową:

• Mniejsza. Czego ja się spodziewałam. Przecież jesteś chłopakiem, więc tylko jedno ci w głowię.

 Chwilę później do stolika podeszła zarumieniona kelnerka, stawiając zamówienie. Jednak tym razem Brunet nawet na nią nie spojrzał. Jego oczy utkwione były w oburzonej Hitomi. Kiedy dziewczyna zauważyła to, spuściła z rozczarowaniem głowę i odeszła.

• Teraz masz zamiar się na mnie gniewać? - Rzucił sięgając po pałeczki. - W takim razie... Chyba będę musiał zwrócić twoje zamówienie. - Już chwytał za talerz z hamburgerem, kiedy Hitomi szybko złapała za nadgarstek chłopaka.
• N-Nie! - Przestraszona spoglądała to na niego, to na posiłek.
• Tak myślałem. - Zaśmiał się.
• Lepiej nie zadzieraj z głodnym człowiekiem. - Burknęła, zabawnie marszcząc nos.

   Sai zaczął pałaszować swoje danie. Kiedy pierwszy chaps trafił do jego ust, zastygł.

• Coś się stało? - Spytała przestraszona.
• To... To... - Zaczął zszokowany. - To jest przepyszne! - Niemal krzyknął.

   Nagle poczuł uderzenie w ramię. Spojrzał na Yukiko nic nie rozumiejąc.

• Myślałam, że coś ci się stało, BAKA! <Jap. Głupek> Więcej tak nie rób. - Prychnęła jak rozeźlony kotek.

   Ta wypowiedź lekko zszokowała chłopaka, jednak z drugiej strony zadziałało to na niego dziwnie kojąco. W odpowiedzi uśmiechnął się delikatnie do niej:

• Sumimasen.

   Białowłosa nie przygotowana na taki obrót spraw, momentalnie spaliła buraka. Chcąc to zatuszować, szybko odwróciła głowę w stronę okna.

• „Kiedy się rumieni jest taka urocza” - Pomyślał. - Może chcesz spróbować? - Wskazał na miseczkę.
• Niby jak ty to sobie wyobrażasz? - Wyszczerzyła się. - Mam ci grzebać w jedzeniu? Daj sobie spokój! - Ugryzła frytka.
• Ale ja mówię poważnie. - Oznajmił spokojnie. - No chyba, że nie chcesz jeść tymi samymi pałeczkami. W takim razie możesz wziąć inne. - Przysunął jej pojemnik z nimi.
• Nie o to mi chodziło. Po prostu nie wypada, żebym jadła z TWOJEGO talerza. Tego wymaga etykieta. - Zaśmiała się.
• Nikt nie widzi, a poza tym młodym wszystko się wybacza. - Na jego twarz wpełzł łobuzerski uśmiech.

   Pokręciła głową, nachylając się nad stołem. Uchyliła usta, a Sai nabrał makaronu i podał jej. Kiedy usiadła z powrotem, usłyszeli:

• No, no. Nie wiedziałem, że jesteście już tak daleko ze swoją znajomością.

   Hitomi o mało nie wypluła zawartości buzi, zdając sobie sprawę, że ten głos należy do Uzumaki'ego.

   Brunet odchrząknął, a następnie odparł:

• Cześć, Naruto. Co tu robisz? - Próbował ukryć swoje zmieszanie.
• Jako znawca ramen muszę sprawdzić każdą knajpę, która go serwuję. - Wyszczerzył się. - Ale mniejsza o mnie! Czyżbyście mieli randkę?
• O-Oczywiście, że nie. - Burknęła Białowłosa, szybko połykając.
• Na pewno? - Blondyn uniósł brew. - Ciekawe od kiedy koledzy dzielą razem talerz...
• Dałem jej po prostu skosztować- - Nie dokończył, bo Niebieskooki przerwał mu.
• Hai, hai. - Rzucił na odczepnego. - Skoro to jest ZWYKŁE spotkanie, to czy mogę się do was dosiąść? - Rozbawienie nie znikało z jego twarzy.
• Głupie pytanie! - Odparła Hitomi, przesuwając się.

   Blondyn skorzystał z zaproszenia. Po chwili podeszła obsługa i złożył zamówienie.

• To co ciekawego powiedzie, gołąbeczki? - Banan z jego twarzy nie znikał.
• Odpuściłbyś już. - Westchnęła Yukiko. - Wczoraj przysłali mi mundurek. - Kolejny frytek trafił do buzi.
• Przymierzałaś już? - Spytał Naruto.
• Nie, byłam zbyt leniwa. - Zachichotała.
• Już nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć jak w nim wyglądasz. - Rozmarzył się Sai.
• Nie jesteś sam. - Przytaknął mu niebieskooki.
• Hentai'e. <Jap. Zboczeniec> - Burknęła Hitomi, spoglądając na nich spod byka.

   Obydwaj wybuchli śmiechem. Po chwili jednak zostały one przerwane przez piski dziewczyn. Białowłosa ściągnęła brwi:

• Co tam się dzieję?

   Chłopacy wzruszyli ramionami. Usłyszeli otwierające się drzwi, którym towarzyszyła jeszcze większa wrzawa. Jak na zawołanie, cała trójka, wychyliła się z boksu.

   Ich oczom ukazał się młody Uchiha otoczony gronem fanek.

• Jeszcze tego tu przywiało. - Mruknęła Hitomi, zatapiając twarz w plecach Naruto. - A myślałam, że nie będę musiała go oglądać przez dłuższy czas.

   Blondyn parsknął śmiechem, za to Sai przechylił lekko głowę.

• Już od dłuższego czasu mnie to zastanawia... - Oznajmił po dłuższej chwili. - Dlaczego nie wariujesz na widok Sasuke? Wszystkie- - Nie zdążył dokończyć, bo mu przerwała.
• Gdybyś nie zauważył, nie jestem jak 'wszyscy'. - Odwróciła twarz w jego stronę, cały czas dotykając łopatek chłopaka. - Nie lubię kiedy ludzie uważają wygląd za priorytet, w ogóle nie zważając na charakter. Płytkie poglądy. - Prychnęła. - Poza tym Wkurza mnie jego wyniosłość. Nie zwraca uwagi na uczucia innych. Potrzebuję ich tylko wtedy jak musi coś zyskać.

   Brunet uniósł brwi:

• I wydedukowałaś to wszystko po tych kilku spotkaniach z nim?
• Ona zawsze taka była. - Wtrącił się Naruto. - Taki 'dar', który odziedziczyła po mamię. Potrafi czytać z każdego jak z otwartej książki. Już pierwsze spotkanie pozwala jej zrozumieć drugą osobę. - Spojrzał Hitomi w oczy, uśmiechając się do niej. - Ze mną też tak było.
• Ty jesteś w szczególności prosty do odczytania. - Wyszczerzyła się.

   Sai spojrzał na nich. Coś jakby ukuło go w piersi. Wyglądali tak uroczo razem.

• „Może oni...?” - Przeszło mu przez głowę. - Czy wy jesteście razem? - Rzucił zanim zdążył ugryźć się w język.

   Spojrzeli po sobie i wybuchli gromkim śmiechem.

• Ja? Z nim? - Kolejna salwa. - W życiu! - Znów parsknięcie. - On jest. Dla mnie. Jak brat. - Próbowała się uspokoić, ale nie za bardzo to jej wychodziło.
• Z tym szajbusem? - Rozbawiony Naruto wskazał na Białowłosą. - NIGDY! NEVER! MASAKA! <Jap. Niemożliwe/Nigdy> - Zaczął kręcić głową.
• O ty! Zapamiętam sobie to! Więcej ci w niczym nie pomogę! W NICZYM! - Zagroziła mu palcem, a następnie pięścią uderzyła w przedramie.
• Itai, itai! - Jęknął. - Nie musisz mnie bić, wiesz? - Wydął zabawnie policzki.
• Inaczej nie zapamiętasz. - Wytknęła mu język.

   Ta odpowiedź pozwoliła Brunetowi rozluźnić się, a kiedy dziewczyna uderzyła Błękitnookiego, parsknął śmiechem.

• Kogo moje oczy widzą? - Usłyszeli głos przy stoliku, który bardziej stwierdzał fakt niż pytał.
• Myślałam, że pan Wielki Uchiha nie widzi nić poza swoim nosem. - Syknęła Hitomi, rozpoznając głos.

   Ten tylko cmoknął z dezaprobatą, posyłając jej lodowate spojrzenie.

• Spokojnie. Wdech i wydech. - Uzumaki próbował załagodzić sprawę.

   Białowłosa tylko przewróciła teatralnie oczami, dając tym samym znać, że odpuszcza.

• Więc... - Blondyn odwrócił się do Sasuke. - Co cię sprowadza do naszego boksu?
• Kiedy znów gramy? - Rzucił niby od niechcenia.

   Naruto wybałuszył oczy:

• Pierwszy raz przychodzisz osobiście pytać się o rewanż. - Skwitował.
• Urusai. <Jap. Zamknij się> - Bąknął.
• Cóż to się stało? - Wyszczerzył się.
• Nie ważne. Zresztą nie muszę się Wam tłumaczyć. - Wyniosły ton wydobył się z jego gardła. - To jak będzie? Z meczem, oczywiście.
• Możemy zagrać dopiero po rozpoczęciu semestru. - Oznajmił spokojnie.

   Uchiha ściągnął brwi:

• Dlaczego dopiero za dwa tygodnie?
• Nie ma członków mojej drużyny. - Wzruszył ramionami. - Brewka wyjechał na obóz, Kibę Hana zrekrutowała do pilnowania dzieci, Neji spędza wakacje z Hinatą i resztą rodziny na jakimś zadupiu. Zostałem tylko ja i Hitomi. - Zakończył swój wywód, podbierając z talerza dziewczyny frytki.
• Nie możesz kogoś załatwić? - Burknął.
• Nie gram bez nich. Nigdy nie zmieniam składu. Zresztą ty też tego nie robisz. - Spojrzał na niego wymownie.

   Prychnął, a następnie machnął ręką i ruszył w stronę swojego stolika.

• Jakby powiedział to Shikamaru: „Mendō Kusai”. - Skwitowała Yukiko, opadając na oparcie kanapy.
• Przesadzasz. - Wzruszył ramionami. - Gdzie to jedzenie? Głodny już jestem! - Mruknął, a na potwierdzenie jego słów, zaburczało mu w brzuchu.

   Sai tylko zaśmiał się. Uzumaki spojrzał błagalnie na talerz dziewczyny.

• Nawet o tym nie myśl! - Krzyknęła, przysuwając go do siebie. - Nawet nie jadłam jeszcze śniadania!
• Tylko trochę. - Zrobił psią minkę. - ONEGAI! <Jap. Błagam/Proszę o coś> - Pisnął.
• Nie! Nie! I jeszcze raz nie! - Szybko odpowiedziała.
• Nie bądź taka, no! - Przysunął się do niej.
• Sai, ratuj! - Jęknęła błagalnie. - Moje jedzonko. Moje, KOCHANE jedzonko. Pomóż mi je uratować. - Pociągnęła teatralnie nosem.
• Mnie w to nie wciągaj. - Uniósł ręce w obronnym geście.
• Ale... Ale!... - Zrobiła wielkie oczy i przestraszoną minę.
• Nie masz sprzymierzeńców, młoda damo. Teraz zginiesz śmiercią męczeńską! Czeka cię ciężka głodówka. - Zaśmiał się złowrogo.
• Nie dam się bez walki! - Krzyknęła, biorąc jednego frytka. - Umrzesz ugodzony mym mieczem, cieniu zła! - Zaczęła mim wymachiwać.
• Nie pokonasz mnie tak łatwo. - Łobuzerski uśmiech wpełzł na jego twarz.

   W międzyczasie do boksu podeszła kelnerka z dużą miską ramen na tacy. Gdy zauważyła wyczyny zaangażowanej dwójki, zmieszała się lekko, nie wiedząc co robić. Wtedy odezwał się do niej Sai:

• Sumimasen za nich. Po prostu nigdy nie byli w miejscu publicznym. - Uśmiechnął się do niej delikatnie.
• N-Nic się nie stało. - Odparła, stawiając miskę. - Coś jeszcze sobie państwo życzą?
• Iie, arigatō. <Jap. Nie, dziękuję.>
• Aleś z ciebie podrywacz. - Usłyszał głos Naruto.
• Już mu to powiedziałam, ale nie chciał się przyznać. - Odparła Hitomi.

   Oboje wpatrywali się w Bruneta, w tym samym czasie próbując odebrać sobie frytka.

• Nie wiem o czym mówicie. - Zajął się swoim posiłkiem.
• Mówiłam. - Rzuciła, cały czas nie spuszczając swoich, tęczowych oczu z chłopaka.
• Cienias z niego, skoro nawet nie potrafi się przyznać. - Odparł Blondyn, również przyglądając się Sai'owi.
• Nie mam do czego się przyznawać. - Odparł, zajadając makaron.
• Hai, hai. - Odezwali się jednocześnie.

   Tak zeszła im reszta popołudnia.

~~*~~

OKOŁO 2 GODZ. PÓŹNIEJ

• Te piski dziewczyn są nie do zniesienia... - Bąknęła Hitomi z głową położoną na blacie stolika.
• Aż mi w głowie dzwoni. - Oznajmił Naruto, próbując odetkać uszy.
• Muszę się zgodzić. - Mruknął Sai, oparty o kanapę.
• Nawet w knajpie nie można posiedzieć. - Westchnęła.
• Może ruszymy się gdzieś stąd? - Rzucił Brunet błagalnie.
• Jestem za. Jakieś pomysły? - Zapytała Hitomi.
• Może na plac zabaw przed blokami? Jakoś nie chcę mi się specjalnie chodzić. - Przeciągnął się Uzumaki.
• Mi tam pasuję. Byle nie widzieć tego głupka. - Wskazała gestem głowy na stolik Sasuke.

   Chłopacy parsknęli śmiechem.

• No to chodźmy. - Oznajmił Sai.

   Po chwili cała trójka opuszczała budynek, nieświadomi, że byli czujnie obserwowani przez czarne oczy.

   Przez całą drogę dokuczali sobie nawzajem. W szczególności chłopacy Białowłosej, która szła pomiędzy nimi.

   Kiedy doszli do wyznaczonego miejsca, zauważyli dwie osoby, siedzące na huśtawkach. Rozmawiały one ze sobą. Gdy podeszli bliżej okazało się, że to dwie dziewczyny.

   Jedna z nich miała długie, blond włosy, związane w wysoką kitę. Jane, niebieskie oczy, odznaczały się na tle jasnej skóry. Ubrana była w błękitną spódniczkę i fioletową bluzkę na ramiączka.

   Druga zaś miała krótkie, obcięte do szyi, różowe włosy. Seledynowe oczy ślicznie, odbijały światło słoneczne, przy okazji rozświetlając zgrabną twarz. Bordowa bokserka, delikatnie opinała jej ciało. Ciemno-dżinsowe spodenki ukazywały długie nogi.

   Kiedy usłyszały ich kroki, odwróciły się. Na ich twarzach zagościły szerokie uśmiechy.

• Cześć, chłopaki! - Krzyknęły niemal jednocześnie. - Co tu robicie?
• Yo! - Odparł Uzumaki, podbiegając do nich.
• Kim one są? - Szepnęła ukradkiem do Sai'a.
• Chodzą z nami do klasy. Ta w różowych włosach- - Wskazał delikatnie głową.- -to Sakura, a blondynka to Ino.

   Po tej krótkiej wymianie zdań, Naruto przyprowadził dziewczyny do Białowłosej.

• Miło nam cię poznać. - Oznajmiły.
• Mi was również. Nazywam się Hitomi. Yukiko Hitomi. - Uśmiechnęła się szeroko.

Jak zawsze komentarze mile widziane. Przede wszystkim MOTYWUJĄCE.

Co do notki... O Jashinie, ale rzeź. Masło maślane – tyle mam do powiedzenia.

Ostatnio świta mi pomysł na nowego bloga. Tylko nie jestem pewna, co do tworzenia go. Już mam 'lekkie' problemy z tymi dwoma. Zobaczę jak to wypali.

Do napisania~~

INFO ;3

Moje ferie właśnie dobiegły końca. Niestety nie miałam czasu, żeby coś napisać. <Nie wiem jak ze mną wytrzymujecie. XD> Postaram się dodać rozdział w sobotę albo niedzielę. Nie mogę jednak zagwarantować, że się pojawi na 100%. Byłam dwa tygodnie przed przerwą chora, więc mam przynajmniej pięć sprawdzianów do zaliczenia. *wali głową w klawiaturę*
Musicie cierpliwie czekać i trzymać kciuki o szybszy termin opublikowania. ;3

Jeśli macie jakieś pytania, czy cokolwiek innego, informuję, że możecie mnie znaleźć na fejsbuku i asku. Oczywiście GG też mam: 5388645. Śmiało możecie pisać.

Gomenasai Minna-san~~! <Jap. Wszystkich bardzo przepraszam>

Do napisania! \(*^o^*)/

PS. Jak podoba się Wam nowa oprawa graficzna i muzyczna? ;3

Rozdział 8: "Mendō Kusai"

Słońce wąskimi promykami przebiło się przez nie do końca opuszczoną roletę. Padło na porozrzucane, białe włosy. Zaczęło zaciekle budzić ich właścicielkę. Hitomi naciągnęła kołdrę na głowę, próbując chwycić te kilka minut snu. Niestety dzisiaj nie dane było jej zaznać tej przyjemności.

Rozległo się głośne pukanie.

• Wstawaj skarbie. - Dobiegł ją ciepły ton ojca.
• Jeszcze 5 minut. - Przytłumiony głos wydobył się z łóżka.
• Pamiętasz, że jedziemy do Asumy? - Rzucił na odchodnym Kakashi.

Westchnęła, po czym odrzuciła pościel. Przeciągnęła się, podchodząc do okna. Kiedy je odsłoniła, dziewczynie ukazał się piękny widok. Wschodząca kula ognia, wychylała się lekko tuż nad blokiem mieszkalnym, znajdującym się naprzeciw. Dawała mu niezwykłą poświatę. Białowłosa spojrzała na zegarek, stający na biurku. Było chwilę po ósmej.

• „Jak można człowieka o tak wczesnej porze pozbawiać snu?!” - Przemknęło jej przez głowę.

Otworzyła szafę, zastanawiając się co ubrać.
Jedzie do wujka, a on zawsze jej mówi, żeby zakładała sukienki. Szczerze powiedziawszy, nie lubiła ich. Może i jej pasowały, ale tak niepraktycznych rzeczy nie nosiła. Jednak dużo dla niej znaczył, więc czasem robiła coś na przekór sobie, aby tylko go uszczęśliwić.

Ze zrezygnowaniem wyciągnęła pastelowo-zieloną sukienkę na wąskich ramiączkach. Złapała jeszcze bieliznę i ruszyła w stronę łazienki.

Po 15 minutach wyszła z niej, wiążąc do końca koka. Było zbyt ciepło, aby chodzić w rozpuszczonych włosach. Podreptała boso do kuchni, zrobić sobie i tacie śniadanie.

Gdy weszła do pomieszczenia, on już siedział przy stole, przewracając strony świeżej gazety.

• Ohayou. (Jap. Dzień Dobry – do południa) – Złożyła całusa na ogolonym policzku mężczyzny.

Odwrócił się w stronę córki. Zauważywszy jej ciuchy, uniósł znacząco brwi.

• Ktoś umarł, czy może jakieś urodziny, o których nie pamiętam albo nie wiem? - Spytał.
• Bardzo śmieszne. - Prychnęła. - Jakby Asuma zobaczył spodnie, to znowu zrzędziłby o tym 'jak taka ładna kobietka, może chować swoje wdzięki'. - Rzuciła przez ramię, ruszając w stronę lodówki.

W odpowiedzi Srebrnowłosy uśmiechnął się figlarnie. Już otwierał usta, żeby rzucić jakąś ciętą ripostę, ale Hitomi zdążyła go wyprzedzić:

• Dzisiaj musisz zadowolić się płatkami. - Postawiła mleko przed nim. - Brak inwencji twórczej. - Wyciągnęła miseczki, czekoladowe płatki i łyżki, a następnie siadła obok niego.
• Widzę, że nawet największym zdarza się brak inspiracji. - Wsypał zawartość paczki do talerza.
• Gdybym miała więcej snu, to może coś objawiłoby się.
• Lubię Sai'a, jednak jakoś mnie nie korci, żeby w najbliższej przyszłości ktoś powiedział do mnie dziadku.-- - Udawał poważnego.
• Otou-san! - Przerwała mu dalszy wywód. - Jesteś niemożliwy, wiesz? - Pokręciła rozbawiona głową.
• W końcu jestem twoim ojcem. - Puścił jej oczko.

Hitomi wybuchła gromkim śmiechem. Resztę śniadania spędzili przekomarzając się na te i podobne tematy.

• Poza tym... - Zaczęła wstawiając naczynia do zlewu. - Nadal jestem dziewicą, więc nie masz co się martwić.

Kakashi wypluł kawę, którą sam sobie zrobił zanim dziewczyna weszła do kuchni. <Takie tam wyjaśnienie, żeby nie było, że w magiczny sposób się pojawiła. X3 – od Auto.>

• Jako twój ojciec cieszę się, ale nie musiałaś tego tak mówić. - Skrzywił się, wycierając twarz.
• Odwet za wcześniej. - Wytknęła język. - Tak łatwo nie da się mnie zgasić. - Kąciki jej ust poszybowały do góry.

Ruszyła w kierunku swojego pokoju. Kiedy weszła, rzuciła tęskne spojrzenie na komputer. Niestety, internet mieli zainstalować w przyszłym tygodniu.

• Nie ma to jak odcięcie od świata rzeczywistego. - Westchnęła, sięgając po pierwszą napotkaną mangę.

Zatopiła się w niej na dobre. Jednak po około 30 minutach do pomieszczenia wszedł jej ojciec. Usiadł na skraju łóżka i poczekał aż sama skieruję na niego swoje tęczowe oczy.

Gdy to już uczyniła, uśmiechnął się szeroko. Odgarnął kosmyk z oczu córki, a następnie oznajmił:

• Pora się zbierać, jeśli mamy jeszcze dzisiaj zajechać do tego Starego Pryka.
• Ale tu jest tak wygodnie~! - Oznajmiła przeciągle.
• Leń. - cmoknął ją w czoło, wstając. - Za 15 minut widzę cię w samochodzie.

Białowłosa skrzywiła się, ale zrobiła to co nakazał jej Kakashi. Spakowała swoją torbę, wzięła z lodówki zimną wodę i ruszyła do wyjścia. Założyła wygodne buty, a następnie zakluczyła.

Szarowłosy właśnie zapinał pasy, kiedy otworzyły się drzwi od strony pasażera. Włączył klimatyzację, spoglądając na córkę.

• Wszystko wzięłaś? - Zapytał.
• Myślę, że tak. Trzymaj. - Podała mu klucze od mieszkania. - Tylko ich nie zgub.
• Takie przygody już mi się nie zdarzają. - Odparł pewny siebie.
• Taa... - Prychnęła z dezaprobatą.
• Zaczęłabyś ufać bardziej swojemu ojcu. - Wydął zabawnie policzki.
• Gdybym cię nie znała, to może... Nie, wtedy też nie. - Zaśmiała się, zapinając pasy. - Jedźmy. - rzuciła torbę na tyle siedzie.
• Yes, sir! - zasalutował i odpalił silnik.

~~*~~

OKOŁO 40 MINUT PÓŹNIEJ

Krajobraz za oknem zapierał dech w piersi. Ogromne jezioro otoczone zewsząd zielenią oraz kolorowymi kwiatami polnymi. Niewielki pomost wystawał z brzegu zbiornika wodnego. Był on połączony ze sporym podwórkiem, które przynależało do wielkiego domu. Stary styl okazałego budynku wyglądał niezwykle na tle rozpościerającego się krajobrazu.

• Za każdym razem, kiedy tu przyjeżdżamy, nie mogę się napatrzeć na to wszystko. - Szepnęła Białowłosa, wysiadając z pojazdu.

Kakashi przeczesał palcami czuprynę. Wziął głęboki wdech i oznajmił:

• Czegoś takiego nie da się tak po prostu zignorować.
• Racja. - Przytaknęła mu.
• Kogóż to moje oczy widzą. - Usłyszeli przyjazny głos.

Obydwoje odwrócili się w stronę dźwięku.

Na ganku stał mężczyzna o ciemnej karnacji. Miał czarne, gęste włosy, piwne oczy (W sumie nie wiem, czy to będzie prawidłowy kolor... XD – od Auto.), szeroki uśmiech na twarzy oraz beztroską postawę. Był w średnim wieku, a jego spojrzenie zdradzało, że wiele już przeszedł w życiu.

Jego bose stopy ruszyły w kierunku nowo przybyłych. Głuche odgłosy stąpania roznosiły się po podwórzu.

• Kakashi, ty draniu! - Zaśmiał się, klepiąc po plecach gościa.
• Ładnie to tak witać przyjaciela? - Zripostował Srebrnowłosy.

Kiedy skończyli przekomarzać się, wzrok Bruneta padł na dziewczynę. Zmierzył ją uważnie od samego czubka głowy do koniuszków palców u stóp. Następnie banan na jego twarzy poszerzył się jeszcze bardziej, co według Hitomi było lada wyczynem.

• Kto by pomyślał, że taka ślicznotka z ciebie! - Podszedł do niej. - Pokaż tu się lepiej wujkowi. - Zażartował.

Pokręciła nieznacznie głową, jednak obróciła się wokół własnej osi.

• Pewnie nie możesz odpędzić się od chłopaków. - Puścił do niej oko.

W odpowiedzi tylko roześmiała się dźwięcznie, a Ciemnowłosy przytulił ją na powitanie.

• Zaprosiłbyś ich do środka, a nie na tym słońcu trzymasz! Co z ciebie za gospodarz. - Usłyszeli zbulwersowany głos.

Wszystkie głowy skierowały się do jego źródła.

Stała tam piękna kobieta w ciąży. Jej rzadko spotykane oczy przyciągały wzrok, mieniły się rożnymi odcieniami czerwieni. Kruczoczarne włosy okalały jej bladą twarz.

• Kurenai-bachan! <Jap. Ciocia Kurenai> - Krzyknęła Białowłosa i ruszyła w jej kierunku.
• Strasznie wyrosłaś. - Oznajmiła Pięknooka.
• Ciocia też. - Wzrok Hitomi padł na przesadnie duży brzuch.
• Mały potrzebuje coraz więcej miejsca. - Czule pogłaskała 'piłkę'.
• Więc już znacie płeć? - Zaskoczenie wymalowało się na twarzy Jasnowłosej.
• Asuma nie mówił Wam? - Ściągnęła brwi.
• Nic nie wiedzieliśmy. - Wtrącił się do rozmowy Kakashi, który właśnie podszedł do nich.

Hebanowowłosa groźnie przekrzywiła głowę na swojego męża.

• Gomene! Gomene! - Złapał się za potylicę. - Wyleciało mi z głowy.
• Jak tak dalej pójdzie, to zapomnisz jak się nazywasz. - Pokręciła rozbawiona głową.
• Z taką żoną, raczej mi to nie grozi. - Musnął ustami brzuch kobiety.
• Może wejdziemy do środka? - Zaproponowała, wskazując wejście.

Zaczekała aż wszyscy weszli i ruszyła zaraz za Białowłosą, która dreptała ostatnia. Przybliżyła się do niej, a następnie szepnęła do ucha:

• Shikamaru siedzi na tyłach domu. Właśnie mieli rozpocząć kolejną partyjkę w Shōgi.

Na te słowa oczy Hitomi powiększyły się, potem jednak zostały zastąpione ślicznym uśmiechem.

• Mogę do niego iść? - Spytała z nadzieją w głosie.
• Oczywiście! - Odparła od razu Kurenai.

Chwilę później dziewczyna mknęła do przyjaciela.

Kiedy go zobaczyła, zachichotała pod nosem. Jak zawsze siedział zadumany, a jednocześnie znudzony przed planszą do gry. Jego kitka sterczała we wszystkie strony, dodając mu uroku. Spojrzenie przepełnione skupieniem sprawiało, że niesamowicie przypominał swojego ojca. Przyspieszyła kroku.

• Ohayō. - Ukucnęła przed nim.

Na dźwięk jej głosu wzdrygnął się lekko. Przeniósł wzrok na twarz Białowłosej.

• Nie wiedziałem, że macie dzisiaj przyjechać. - Lekkie zaskoczenie wymalowało się na jego twarzy.
• W sumie to dopiero wczoraj Asuma-jisan <Jap. Wujek Asuma> został powiadomiony.
• Rozumiem... - Wskazał na miejsce po drugiej stronie planszy. - Może masz ochotę zagrać?
• Jasne. Jeśli chodzi o rozgrywki z tobą, to zawsze i wszędzie. - Zaśmiała się.
• Mendō Kusai... <Jap. Jakie to kłopotliwe> - Szepnął chłopak.

~~*~~

W BUDYNKU

• Chcesz coś do picia? - Spytała Kruczowłosa Kakashi'ego.
• Coś zimnego, jeśli można. - Odparł z uśmiechem. - Jak się czujesz?
• Wspaniale, tylko zaczyna mi nieźle ciążyć. - Położyła dłoń na olbrzymim brzuchu.
• Co ty chcesz? To w końcu chłopak. - Wyszczerzył się Asuma.
• Gdybyś miał sam go nosić, nie byłoby ci tak wesoło. - Mruknęła odwracając się w stronę kuchenki.
• To co cię sprowadza do nas? - Zapytał powoli przenosząc wzrok z żony na rozmówcę.
• Dawno się nie widzieliśmy. Chyba wystarczający powód, nie sądzisz? - Uniósł rozbawiony brew.

Brunet jedynie posłał mu jedno z tych spojrzeń, które mówiło 'Nie kpij sobie ze mnie'. Srebrnowłosy westchnął teatralnie i podparł brodę na dłoni.

• Nie ja miałem do ciebie interes. - Odparł.

Ta odpowiedź nieco wybiła go z pantałyku.

• Jak to 'nie ty'? - Zmarszczył nos. - Nie mów mi, że...
• Tak, Hitomi potrzebuje... - Zamyślił się, poszukując odpowiedniego słowa. - ...Coś? - Wzruszył ramionami. - Nie chciała się przyznać co dokładnie jej chodzi po głowie. Dała jedynie instrukcje co do kierunku wyprawy.

Po pomieszczeniu rozeszło się parsknięcie śmiechu z ust Ciemowłosego, a następnie z jego gardła wydobył się dźwięk: (I ciekawe dlaczego mam teraz coś innego na myśli?... *mordercze spojrzenie na Adę* - od Auto.)

• Pod tym względem wcale nie różni się od swojej matki. - Przybrał poważniejszą postawę. - Szkoda, że tego nie widzi...

Hatake jedynie pokiwał nieznacznie głową. Głos zabrała Kurenai, stawiając napoje przed mężczyznami:

• Skoro dobrnęliśmy do tematu Megumi... - Zaczęła niepewnie. - Jak się sprawy mają? - Przysiadła obok męża.
• Wygląda, że uspokoiła się trochę. Od przyjazdu do Konohy ciągle się uśmiecha... - Kąciki ust Szarowłosego nieobecnie uniosły się ku górze. - Nie macie pojęcia jakie to uczucie, odzyskać córkę. - Jego oczy zaszkliły się. (AAA! Czemu ja płaczę?! ;___; - od Auto.) - Tak, cholernie, się cieszę! Aż brakuję mi słów. Normalnie rozmawiamy, jakby nic się nigdy nie wydarzyło... Jakby… Ona... Zawsze taka była... Zawsze... - Ostatnie słowo niemal szepnął bezgłośnie.

Pięknooka spojrzała na niego z czułością.

• Widzę, że w końcu zaczyna wam się układać. - Położyła rękę na ramieniu gościa. - A ty?

Ściągnął brwi, zupełnie nie rozumiejąc.

• Jak się czujesz? - Ścisnęła lekko dłonią jego bark. - W końcu to była twoja żona...
• Kiedy widzę smutną Hitomi... - Jego głos lekko drżał. - Moje serce pęka na miliony małych kawałeczków. Jest taka podobna do matki... - Zatrzymał się na łyk soku, aby następnie kontynuować. - Jednak, gdy tylko spoglądam jak się śmieje... przekomarza ze mną... Cały ból mija, bo wiem, że... Megumi również cieszyłaby się. - Zakończył już pewniej.

Kurenai wymieniła spojrzenie z Asumą.

• W końcu wychodzisz na prostą. - Podsumował mężczyzna.
• Myślę, że tak... - Odparł po krótkim zastanowieniu.
• Może pójdziecie po Shikamaru i Hitomi? Zraz będzie obiad. - Oznajmiła Kruczowłosa, wstając od stołu.
• Młody Nara tu jest? - Zdziwił się Kakashi.

Sarutobi kiwnął głową na znak, że potwierdza ten fakt i rzucił, wychodząc z pokoju:

• Przez całe wakacje u nas mieszka. Jego rodzice postanowili zrobić sobie powtórkę z miesiąca miodowego na rocznicę ślubu.

Szarowłosy skinął głową kobiecie, ruszając za przyjacielem:

• Shikaku tak po prostu na to wpadł? - Uniósł brwi.
• Ja podsunąłem pomysł. - Dźgnął się kciukiem w pierś. - Prosił mnie o pomoc w tej sprawię.
• A Shikamaru to skutek uboczny twojego, genialnego planu? - Hatake parsknął śmiechem.
• Można by tak powiedzieć. - Zaśmiał się. - Nie przeszkadza nam, wręcz przeciwnie, pomaga w obowiązkach, więc nie mam co żałować moich decyzji.

W końcu doszli do miejsca, gdzie Asuma zostawił grę. Jednak nie było przy niej gracz.

• Może poszli nad jezioro...? - Spytał sam siebie gospodarz.

Kakashi jedynie wzruszył ramionami, a następnie skierował się we wcześniej wspomniane miejsce.

Ku ich zaskoczeniu obydwoje siedzieli na pomoście, mocząc stopy w chłodnawej wodzie. Rozmawiali o czymś, w ogóle nie zauważając nowo przybyłych.

Na twarz Srebrnowłosego wpełzł szatański uśmiech. Kiwnął na kumpla, wskazując wzrokiem Hitomi. Ten od razu zrozumiał, co chodziło po głowie Hatake.

Skradając się na palcach, zbliżyli się do dwójki małolatów. Kiedy byli już na wyciągnięcie ręki wepchnęli dziewczynę do wody. Ta z krzykiem i wielkim pluskiem wpadła do wody. Jednak zanim to się stało, lecąc złapała koszulkę Młodego Nary. Ten został pociągnięty w toń zaraz po Białowłosej.

Na szczęście było płytko, poziom wody sięgał jedynie do połowy łydki.

• Itai, Itai... <Jap. Aua> - Pisnęła, otwierając oczy.

Gdy tylko uchyliła powieki, zamarła. Około 10 cm dalej znajdowała się twarz Shikamaru.

„W sumie to strasznie przystojna buźka.” - Przemknęło jej przez głowę.

Kiedy dotarło do niej, że leży przygniatając ją całym swoim ciałem, lekki rumieniec wykwitł na policzkach. Shikamaru jedyne co miał do powiedzenia to:

• Mendō Kusai. - Podniósł się na rękach.

Hitomi wybuchła gromkim śmiechem, a chłopak jej zawtórował. Wciąż chichocząc podniósł się, podając dłoń Białowłosej.

• Jaka urocza parka z nich, ne? <Jap. ...prawda?> - Usłyszeli.
• Racja. - Zawtórował drugi głos.

Obrócili się w stronę mężczyzn. Mina Yukiko momentalnie stężała. Na czole pojawiła się niebezpiecznie pulsująca żyłka.

• WY...! - Wysyczała przez zęby.
• Hai? <Jap. Tak> - Zapytał Sarutobi, robiąc niewinną minkę.

Już otwierała usta, ale przerwał jej donośny głos Kurenai:

Mieliście ich tylko zawołać na obiad. Czekam już od-- - Stanęła jak wryta, zauważając stojącą w wodzie dwójkę. - Co tu się stało?

W tym momencie do głowy dziewczyny przybył szatański pomysł.

• No, bo... - Pociągnęła nosem, robiąc płaczliwą minkę. - Wrzucili mnie do wody, a ja... Przez przypadek... Wtedy Shikamaru... - Jej oczy stały się szkliste. - Ja nie chciałam... Oni specjalnie to zrobili! - Wskazała palcem na osłupiałych mężczyzn.

Młody Nara ledwo powstrzymywał śmiech, a Kruczowłosa ciskała pioruny w kierunku stających na brzegu.

• Co wam przyszło do głowy?! - Niemal krzyknęła, zdenerwowana. - Przecież mogliście im zrobić krzywdę! Takie stare pryki i za grosz rozumu! - Co raz bardziej się rozkręcała.
• Ale my-- - Zaczął Asuma.
• Z tobą porozmawiam sobie później! - Dźgnęła go palcem.
• Wzrok kobiety padł na młodych. Jednak nie było już w nim gniewu, ani złości. Jedyne dało się wyczuć troskę:
• Wyjdźcie, dam wam jakieś suche ubrania. - Uśmiechnęła się delikatnie.

Na odchodnym rzuciła chłodne spojrzenie mężowi oraz jego przyjacielowi. Białowłosa zaś zatrzymała się i bezgłośnie poruszając ustami oznajmiła:

• Zemsta jest słodka. - Wytknęła im zawadiacko język.
• Idziesz Hitomi? - Zapytał chłopak.
• Hai~! - Odkrzyknęła śpiewnie.

Kiedy zniknęli w czeluściach domu, Brunet oznajmił:

Tak, to na pewno twoja córka... - Podrapał się po potylicy.

Nie ma wątpliwości. - Prychnął rozbawiony Kakashi, a następnie ruszył w ślad za córką.

Sarutobi pokiwał głową i uczynił to samo.

~~*~~

OKOŁO 2 GODZIN PÓŹNIEJ

Wszyscy siedzieli na ganku domu, popijając zimny sok i rozkoszując się cieniem. Hitomi wygrywała z Shikamaru właśnie drugą z rzędu partie w Shōgi. Kakashi przekomarzał się z Asumą i Kurenai o to jak nazwą synka.

• Oi, Piękna. - Zagadał wujek Tęczowooką.
• Hmm? - Odparła wykonując w skupieniu kolejny ruch.
• Słyszałem, że potrzebujesz coś ode mnie. - Zaśmiał się, zapalając papierosa.
• Przestałbyś palić. - Mruknął chłopak z kitką. - Smrodzisz dziecku.
• Racja. - Poparła jednogłośnie reszta zebranych.
• Niech wam będzie... - Westchnął, gasząc peta. - Więc...? - Spojrzał wyczekująco na dziewczynę.
• Moglibyśmy pogadać w cztery oczy? - Zapytała bez ogródek.
• J-Jasne. - Powiedział lekko zdziwiony.

Wstali i ruszyli na przechadzkę po brzegu jeziora.

• Co cię trapi? - Założył ręce za głowę.
• Mógłbyś w jakiś sposób przechować tatę na dwa dni? - Rzuciła patrząc jak z drzewa odlatują dwa, barwne ptaki.
• Po co? - Uniósł brwi.
• Chciałabym wyprawić parapetówkę. - Uśmiechnęła się szeroko.
• Och? - Rzucił jej ciekawskie spojrzenie. - Aż taką zabawę planujesz? - Zażartował.
• Mam zamiar dobrze się bawić i tyle, a on zamartwiałby się przesadnie. - Oznajmiła marszcząc nos.
• I myślisz, że nie będzie tego robił z dala od ciebie? - Ironia w jego głosie sprawiła, że Hitomi skrzywiła się.
• Oczywiście, że nie! - Zaprzeczyła. - Powiedź mi jedno... - Zaczęła.
• Taak?
• Bawiłeś się kiedykolwiek dobrze ze swoimi rodzicami w pobliżu? - Wzdrygnęła się.
• Iie. - Zaśmiał się. - Nie przypominam sobie.
• Czyli co? Zgadzasz się? - Zrobiła maślane oczka.

Mężczyzna głośno wypuścił powietrze:

• Pożałuję tego, ale... Kiedy?

Białowłosa rzuciła mu się na szyję.

• Za jakiś miesiąc, może półtorej. - Oznajmiła puszczając wujka.
• No, dobra. Zobaczę co da się zrobić.

Omawiając szczegóły, zawrócili do domu.

~~*~~

PÓŹNYM WIECZOREM

• Dziękujemy za gościnę. - Hitomi i jej ojciec skinęli lekko głowami.
• To my dziękujemy za miło spędzony dzień. - Uśmiechnęła się Kurenai.
• Mam nadzieję, że niedługo się zobaczymy. - Zaświergotała dziewczyna.
• No, raczej. Musisz mi oddać bluzkę! - Zaśmiał się Sarutobi. - To moja ulubiona.
• Zastanowię się. - Odparła i wsiadła do samochodu.

Kakashi jeszcze chwilę żegnał się z gospodarzami, a Shikamaru korzystając z okazji, podszedł do uchylonego okna.

• Mam nadzieję, że spotkamy się na rozpoczęciu semestru. - Chłopak uniósł kąciki ust.
• No, jasne! - Rzuciła pewnie Białowłosa. - Trzymaj się. - Cmoknęła go w policzek, wyprostowując się na siedzeniu.
• Mendō Kusai. - Rzucił z rozbawieniem wymalowanym na twarzy.
• Gotowa? - Spytał Kakashi zapinając pasy.

W odpowiedzi kiwnęła tylko głową.

Wracając nie prowadzili żadnej konwersacji, ponieważ oboje byli zmęczeni dniem pełnym wrażeń. Hitomi, nie wiedzieć kiedy osunęła się w świat spowity mgłą tęczowych snów.

Trololololooo~!

O Jashinie! Minął miesiąc odkąd napisałam jakąś notkę. O.e

Aż mi wstyd! Wybaczcie. Przyczyniło się do tego parę rzeczy, ale jednak największą z nich był leń. Przyznaję się bez bicia! Oczywiście, szkoła też miała duży wkład. Poza tym jeszcze obiecałam sobie, że zanim Naruto Shippuuden dobiję do 300, obejrzę go do końca. Tak, teraz się wydało, iż jeszcze tego nie zrobiłam... ^^”

Zostało mi jeszcze trzydzieści odcinków! Oby się udało. >3<

Pozdrawiam i jeszcze raz przepraszam... \(^o^)/